ТҮРКІСТАН: АЛҒЫС АРҚАЛАҒАН МӘРТЕБЕЛІ МАМАН

Жаһанда денсаулық сақтау саласының маңызы артты. Бүгінде адамзат баласына аса ауқымды қатер төндірген дерттің денін ақ халаттылар емдеп жазады. Сондықтан да қоғамда дәрігерлерге деген құрмет те, сый да жоғары. Әсіресе бұл үрдіс пандемиядан кейін маңызды бола түсті. Мемлекет басшысы Қасым-Жомарт Тоқаев бір сөзінде «Қоғамымыз дәрігер парызының ерекше мән-маңызына күн өткен сайын көз жеткізуде. Көптеген дарынды жастар осы мамандықты игеруге ұмтылып жатыр. Мемлекет медицина қызметкерлеріне жан-жақты қолдау көрсетіп, денсаулық сақтау саласын дамытуға баса назар аударады. Ұлт саулығы – Жаңа Әділетті Қазақстанды құру  жолындағы мемлекеттік саясатымыздың аса маңызды бағыты» деп атап өткен болатын. Осының өзі елімізде денсаулық сақтау саласын дамытуға айрықша көңіл бөлініп келе жатқанын айғақтайды.

Адам жанын аурудан арашалайтын ақ халаттылардың білімі мен біліктілігі, тәжірибесі мен түйгені қашан да айрықша маңызға ие. Сәйкесінше, елімізде саналы ғұмырын медицина саласына арнаған білікті дәрігерлер де баршылық. Солардың бірі — Түркістан топырағына еңбегі сіңген жандардың бірі, жоғары санатты инфекционист-дәрігер, ҚР Денсаулық сақтау ісінің үздігі Мүтабар Бекқызы Шерметова. Мүтабар Бекқызын Түркістан қаласында танымайтын, білмейтін адам кем де кем. Дәрігердің көмегі тиіп, аурудан құлан таза айыққан азаматтар бұл есімді ерекше қастер тұтады. Түркістан қалалық орталық ауруханасының жұқпалы аурулар бөлімінің меңгерушісі болып еңбек етіп келе жатқан жан мұндай жоғары құрметке, әріптестері қызыға қарайтын деңгейге, ел-жұрты жақсы танитын жағдайға асқан еңбекқорлығымен, кішіпейіл де қамқорлығымен, әрбір науқасқа деген ерекше ықыласымен, талай жылдық еселі еңбегімен жеткен. Қолы шипалы дәрігерді бүгінде түркістандық тұрғындар ғана емес, облыстың түкпір-түкпірінен ағылған әлеумет те жақсы біледі. Қош делік, тұрғындар мен көмек сұрап келген көптің дәрігерді сапалы қызметі үшін құрметтейтіні белгілі. Бір қызығы, кейіпкеріміздің адами қасиетін әріптестері де жоғары бағалайтын болып шықты. Әсіресе, бірге істеген, ұжымдас болған ақ халаттылар бұл жанның ақпейіл адамгершілігін айрықша сөз етеді. Кісі баласына қырын қарамайтын кішіпейіл екенін жиі айтады. Тіпті, Түркістаннан шалғайда жатқан Шымкенттегі медициналық мекемелердің қызметкерлері, аудандардағы ауруханаларға қызмет етіп жатқан ақ халаттылар жақсы таниды.

Қоғам үшін ең басты байлықтың денсаулық екенін айтпаса да белгілі. Бұл құндылықтың адам санасына сіңгеніне ғасырлар болды. Ал енді соның ішіндегі ең өзекті де, тіпті дәрігерлердің өз өміріне де қауіп төндіретін, ұстараның жүзіндей лыпылдап тұратын жұқпалы аурулар саласында табан аудармай отыз бес жыл қызмет істеудің қиындығын басынан өткен адам ғана білсе керек. Әрине, мұндай жауапты іске жанқиярлық қажет. Ұзын құлақтан естуімізше, кейіпкеріміздің табандылығын пандемия кезінде науқастар айқын көрген. Беймәлім вирус жаһанды шарпып, талай жанның ғұмырын қиып жатқан уақытта Мүтабар Бекқызы әрбір науқасқа дем беріп, намысын қайрай білген деседі. Жігері жасыған жұрттың еңсесі түскен уақытта «Біз сізді ешкім де бермейміз! Әлі шауып кетесіз! Жасымаңыз!» деп, жанына жалау бола білген дәрігердің арқасында талай жан аяққа тұрып, алғысын жаудырып кеткен. Тіпті, кей науқастар қазіргі күннің өзінде білікті дәрігердің жылы дауысын, адам жанына шипа болар тәтті сөздерін ұмытпаған.

Асылында сөзде құдырет бар. Дәрігер дәрімен ғана емес, жылы сөзбен де науқастың тәнімен қоса, жан жарасын емдеп жаза алады. Бұл тұрғыдан келгенде, кейіпкеріміздің мамандықтан адаспағанын айқын аңғарамыз. Әйтпегенде ше, отыз бес жылдық саналы ғұмырын адамзатты әлсіретіп, санасын шырмаған аса ауыр дертпен күресуге арнауға асқан ыждағаттылық қажет емес пе?! Қарап отырсақ, дәрігерге қажет саф алтындай таза құндылық пен түсініктер Мүтабар Бекқызына бейтаныс емес. Өйткені әкесі Бек Шерметов — өзінің бар ғұмырын медицина саласына арнаған білікті дәрігерлердің бірі. Талай жыл дерматолог-дәрігер ретінде көпке көмегі тиген. Қазақ «ұяда не көрсе, ұшқанда соны іледі» деп тектен-текке айтпаса керек. Әкенің өнегелі өміріне қанық болып, өсиеті мен ақылын, бағыты мен құнды кеңесін санасына сіңірген кейіпкеріміз де денсаулық сақтау саласына келді. Жай келген жоқ. Жасындай жарқылдап, айналасына ізгілік нұрын шашып, науқастарға бар мейірімін төге келді. Есте еміс-еміс қалған естеліктерді ақтарсақ, Мүтабар мектепте оқып жүргенде-ақ, әкесінің айналасында, басқа да жерлерде ақ желеңді абзал жандарды көрсе, ерекше сүйіспеншілікпен қарап «Мен де осы кісілердей болсам» деп армандайтын көрінеді. Ал жұқпалы аурулар саласын таңдауына тағы бір ғибратты жан әсер етсе керек. Ол сол кездегі жұқпалы аурулар бөлімшесінің меңгерушісі Роза Львовна Ким деген өз мамандығын пір тұтқан ғазиз жан болатын.